Leven, Sportief

Raceverslag The Big Half: Wel of geen PR?

Als voorbereiding op mijn eerste marathon schreef ik me in voor de allereerste editie van de ‘Big Half’, een halve marathon dus. Mo Farah liep m’ ook, maar die heb ik uiteindelijk niet gezien. Op z’n zachts gezegd ging de dag niet helemaal gesmeerd vóór de race.

In de ochtend werd ik om 5.30 wakker, en wachtte ik maar op mijn wekker die om 6.00 afging. Toch altijd even pijnlijk, zo vroeg op op de zondag. Vriendlief draaide zich nog even om ook, hij wel, dacht ik nog. Maar, he,  ik mag lopen! Ik weet dat ik het qua kilometers aan zou moeten kunnen, maar ik vind het nu al wel weer spannend. Dat zal wel nooit weg gaan.

Met moeite prop ik boterhammen met pindakaas en chocopasta naar binnen. Ik heb echt geen honger, maar weet dat ik straks de energie nodig heb. Ik heb ook twee gels die ik ga proberen; ja proberen, een doodzonde om dit tijdens een wedstrijd te doen, ik weet het. Dit ging ook niet helemaal vlekkeloos, maar daarover later meer. Want eerst belt de vriendin waarmee ik ga lopen dat haar trein vertraging heeft en ze dus een half uur later bij Tower Bridge zal zijn. Nou, als je mij in de stress wil hebben dan moet je het over te laat komen hebben. Maar hier is dus niks aan te doen, ik zorg dat ik er ben als ze aankomt. En dat ging allemaal prima en eigenlijk precies op tijd; zij ging haar tas inleveren bij de bussen en ik zocht mijn eigen inleverpunt. Ik kijk nog twee minuten rond.. niks, nada, nergens te bekennen. Na wat rondvragen zegt een steward met een lach: “Oh je hebt een oránje startnummer, je moet aan de andere kant van de brug zijn.” Om 8.20 sluiten de tas-inleverpunten, het is 8.15 en Tower Bridge is echt best wel groot. Dus ik zet het op een rennen, onder het idee van een ‘lekkere’ warming up sprint ik over die brug, en het is DRUK aan de andere kant … stresslevel: 1000.

Uiteindelijk weet ik met veel dringen net op tijd mijn tas in te leveren. Het is inmiddels 8.30 en we worden verzocht naar de startvakken te gaan. Ik gokte erop dat het nog wel even zou duren, dus ik ging op zoek naar een WC (Dixies dus) en vond ze, net als 500 andere mensen. Top! Adem in, adem uit Anne, komt goed. Uiteindelijk weet ik rond 8.45 mijn startvak te vinden en kan mijn hartslag eindelijk weer wat zakken.

Ik ging best sterk van start, voor mijn doen, en voelde me goed. Ik keek niet op mn horloge voor mn pace, maar voor mijn hartslag en die bleef redelijk lang laag. Niks te klagen dus, want het was ook nog eens droog en best warm. Zo vlogen er 5, 10 kilometer voorbij. Rond de 6km had ik mijn eerste gel genomen, met toegevoegde caffeine en kersensmaak. Het was wel te doen met flinke slokken water, maar ik voelde die caffeine echt meteen! En hoe nemen mensen dit al hardlopend? Ik bakte er vrij weinig van en gooide mijn water meer over me heen dan wat anders. Op 13 kilometer neem mijn tweede gel met appel smaak. Die valt minder goed en ik voel me de rest van de race misselijk.  Nog 8 kilometer, en die voelen aan als 15. ACHT kilometer. Hoe dan. Zo goed als de eerste helft ging, zo slecht gaat dus de tweede; mijn benen doen zeer, mijn hartslag zit hoog en ik hobbel voor mn gevoel op een slakkentempo voort. Ondertussen denk ik aan hoe het concept van tijd dus echt tussen je oren zit en hoe ik sowieso al 5 uur bezig ben, minstens.

Ik finish uiteindelijk met een tijd van 2.12, twee minuten van mijn PR! Vriendlief wachtte me op met een bos bloemen en samen met vrienden heb ik een enorme pizza gegeten; worth it! Ik had geen idee dat ik dat tempo liep en stiekem had ik mezelf graag wat harder gepusht om toch die 2.10 te halen. Ondanks dat het een ‘trainingsrun’ was voor me had ik het vooral op het eind toch best zwaar, maar ik heb nog ruim 2 maanden tot mijn marathon en de echte lange runs beginnen nu pas. Komende zondag mag ik weer een flinke afstand afleggen, in mijn eentje deze keer. Kan ik weer wat gelletjes uitproberen en pizza eten na afloop.

Liefs,

Anne  

 

Vorige blog Volgende blog

Dit vind je misschien ook leuk

0 reacties

Laat een reactie achter