Sportief

Raceverslag: de Edinburgh Marathon

Mijn eerste marathon ooit en het was zwaar, heel zwaar.

Race day

Gelukkig ging het startschot pas om 10 uur, dus we hoefden niet bizar vroeg op te staan. Ik had goed geslapen, tot mijn eigen verbazing, maar ik was meteen na het opstaan nerveus. Ik kon niet geloven dat het echt de dag was dat ik een marathon ging rennen … dat is toch te bizar voor woorden?

Na een blik uit het raam bleek al snel dat het zeker niet het weer zou worden wat was voorspeld. Het was enorm mistig en koud, terwijl het 19 graden zou worden. Wat een mazzel! Nadat we 134889 keer naar de WC waren geweest was het tijd om te gaan; let’s become marathoners.

In het startvak was het spannend, adrenaline gierde echt door mijn lijf en iedereen had er zin in; wat was dit top! Benen voelde goed, ik was er echt klaar voor. De eerste 6km gaat eigenlijk een heuvel af, dus voelde het super makkelijk met mijn Spotify playlist in mijn oren. Ik dacht dat ik lekker mn eigen tempo liep en voelde me best relaxt maar na een paar km bleek al wel dat ik redelijk snel liep. Ik wist: dit is gevaarlijk. Maar ik voelde me goed en voelde niet alsof ik nou zo veel moeite deed. En zo voelde ik me eigenlijk de eerste helft; het was de perfecte temperatuur en ik dacht dat deze marathon perfect zou gaan. Want ja, de eerste helft was ook top dus waarom niet de tweede?

De tweede helft

HAHA. Ja dat is nu dus heel grappig want ik weet nu beter. Bijna precies na die eerste halve begon ik mijn benen te voelen. Ze werden wat zwaarder en mijn ademhaling wat moeilijker. Oh no. Ik hield het nog tot ongeveer 26 kilometer vol om een redelijk tempo aan te houden, maar daarna moest ik lopen en weer stukjes rennen, enz. Ik baalde enorm, want ik lag echt op koers voor een mooie tijd die zelfs mijn eigen verwachtingen te boven ging. De rest van de marathon, ongeveer 14 kilometer lang, was het zwoegen en werd het steeds zwaarder. Ik moest steeds meer lopen tussen het rennen door. Ik zorgde ervoor dat ik genoeg water dronk omdat ik bang was voor uitdroging, maar ik had ook enorme honger op km 29. Iemand gaf bananen weg langs de kant en dus at ik al lopend een banaan.. waardoor ik me daarna misselijk voelde.

Ik kan niet uitleggen aan iemand die zelf geen marathon heeft gelopen hoe het voelt. Alles in je lichaam zegt: stop, niet verder. Misschien kwam het echt door mijn eerste helft die te snel ging, misschien is dit het lot van iedere marathon debutant, maar het deed pijn. En het was veel zwaarder dan ik voor ogen had. Tijd is ook echt een bizar concept op zo’n moment. De tweede helft duurde voor mijn gevoel een hele dag, terwijl de eerste voelde als 10 minuten. Toen ik zag dat het nog maar 2km was probeerde ik zo veel mogelijk hard te lopen tot de finish.

De finish

Ik was zo blij dat het eind in zicht was. Wát een avontuur was dit en ik heb het gewoon overleefd. Ik vroeg me af hoe mijn beste vriendin het er vanaf had gebracht; ik wist dat ze voor me liep en dat ze best wat sneller is dan ik. Toen ik haar zag na de finish (au, au, als je afkoelt doet het nog meer pijn!) bleek dat we een zelfde ervaring hadden gehad. Zij finishte in 4.29, ik in 4.45. Ik ben er blij mee!

De dag erna hadden we spierpijn natuurlijk, en wat beter tegen spierpijn dan een berg oplopen? Yep; de dag na de marathon liepen we op Arthur’s Seat met champagne als een proost op ons en de prestatie. De blog-wereld en Instagram mogen dan wel vol staan met hardlopers die marathons wegtikken alsof het niks is, maar dat is het wel voor de meesten. En zo ook voor mij! Ik ben geen snelle of getalenteerde hardloper, maar ik heb het maar wel gewoon gedaan en daar ben ik trots op.

See you next time, Edinburgh.

Liefs,

Anne 

Vorige blog

Dit vind je misschien ook leuk

0 reacties

Laat een reactie achter