Sportief

Edinburgh Weekly: Mentaal wordt het moeilijk

Aantal kilometers deze week: 47.5km

Aantal runs: 4

Langste run: 25km

Wow. Ik heb ‘gewoon’ vier kilometer aan mijn langste afstand toegevoegd deze week! De meeste runs waren redelijk makkelijk, maar ik heb het mentaal nog zelden zo ‘zwaar’ gehad als tijdens die 25 km.

Ik begon de week lekker een soort van rustig, met een heuveltraining op dinsdag ochtend. Ik moet bekennen dat ik leukere dingen heb gedaan in mijn leven maar he. Ik genoot wel ontzettend veel van mijn tempoloop van de week: 5km rustig, 3km wat sneller en 1km vol gas. Het werkt bij mij heel goed om runs op te kunnen hakken in kleinere stukjes zodat ik minder bezig ben met een totale afstand. Zo gaat de tijd echt veel sneller en geniet ik er een stuk meer van. Op zaterdag deed ik een rustige 45 minuten om nog de benen los te gooien voor zondag; de langste duurloop die ik ooit liep (tot nu toe).

Ik was gewoon oprecht zenuwachtig om te gaan lopen. Het is echt bizar hoe je brein iets compleet angstig kan maken, terwijl je weet dat het wel goedkomt. De angst voor het onbekende is echt ontzettend sterk soms en ik vind het interessant om daar doorheen te pushen, het tegendeel te bewijzen. Rond 2 uur had ik eindelijk de moed verzameld om te gaan. Ik had mijn nieuwe ‘snoepjes’, sportdrank en water at the ready en het was de perfecte temperatuur om te lopen (ik liep uiteindelijk met mijn jasje om mijn middel na 5 km). De eerste 10km vlogen oprecht voorbij; een rustig tempo en een rustige ademhaling, ik hobbelde wel voort en het ging allemaal prima. Na ongeveer 15-18 km begon het ongemakkelijk te worden, ik was toch stiekem wel een beetje moe. Maar ik had nog best wat km’s te gaan; hoe ga ik dit doen?

Het is een kwestie van het willen en niet op willen geven. Op 21km wist waar ik ongeveer zou finishen en hield dat in mijn hoofd: nog maar 4000 meter, je hoeft er alleen naar heen te rennen. Makkelijk zat. Als je maar niet stopt. Al ga je langzamer, je stopt NIET. En zo gaat dat interne dialoog tussen hersenen en lichaam nog even door, wetend dat vanaf nu dat dialoog zich iedere week gaat afspelen. Maar dat maakt niet uit. Ik kan dit!

Ik moet zeggen dat ik merk dat ik meer slaap nodig heb en mijn lichaam moe is, maar ik heb zin in weer een nieuwe week voorbereidingen. Ik heb me deze komende weken ook voorgenomen echt op mijn voeding te letten en op ‘whole foods’ te focussen. Zo kan ik mijn lichaam een handje helpen. Moraal van het verhaal: heb ik altijd zin om hard te lopen? Nee. Doe ik het wel? Jazeker. Want zonder uitdaging, zonder effort kom je nergens.

Tot volgende week!

 

Liefs,

Anne

 

Vorige blog Volgende blog

Dit vind je misschien ook leuk

0 reacties

Laat een reactie achter