Sportief

Dwars door Londen!

Leven in Londen is leuk. Duur, maar leuk! Ik zie eigenlijk te weinig van deze gigantische stad, dus heb ik besloten om de komende lange duurlopen wat interessanter te maken voor mezelf en voor jullie.

Zondag liep ik dus 20km dwars door de binnenstad van Londen. Uit het raam kijkend in de ochtend zag ik vooral wit en grijs, wat zeker niet de ideale kleuren zijn als je minstens twee uur buiten hardlopend door wil brengen. Gevoelstemperatuur -10, gok ik. Ik schuif nog een boterham naar binnen en voer mijn route in op mijn telefoon.

Na 3 kilometer gaat het al mis. Ik hoor ‘turn left’ in mijn oren, dus ik ga naar links. Maar Google Maps bedoelde straks pas naar links en geeft me ineens andere instructies: ‘Head north on …’. Nummer 1 van ongeveer 50 keer fout lopen en 100 keer mijn telefoon checken. Geeft allemaal niks, dacht ik nog. Of ik nou de verkeerde kant op ga of niet, die 20km moet ik toch lopen. Na een rondje in Victoria Park loop ik richting de Tower of London, een vrij lange en rechte weg en zoals altijd dwalen mijn gedachten overal en nergens heen. Collega’s vragen me wel eens waar ik aan denk tijdens een duurloop, en eigenlijk heb ik geen idee. Alles en niks, denk ik.

Als ik op de Tower Bridge sta weet ik wel wat ik denk, namelijk: moet ik nog zó lang? En hoezo is het bizar koud in maart? Af en toe gaat het me niet zo gemakkelijk af, die mentale barrière. Niet op de klok kijken, gewoon lopen. Maar gewoon lopen op zondag ochtend in Londen is makkelijker gezegd dan gedaan. Het lijkt af en toe een beetje op Tetris, waarbij ik ook nog ijs op de grond probeer te omzeilen.

Ik heb nog niets gegeten, alleen een dextrose tablet, als ik kilometer 15 aantik terwijl ik rustig op Embankment langs de Thames loop. Inmiddels ben ik totaal afgeweken van mijn Google Maps route en heb ik die maar uitgezet. Ik kom aan bij London Bridge. Leuk om ook overheen te lopen, toch? Wrong! Note to self en jullie allemaal: loop never nooit hard over London Bridge, tenzij je slalommen en scheldende mensen gezellig vindt natuurlijk. Ik loop mijn laatste langzame kilometers tussen de massa’s mensen die op bezoek zijn in ‘mijn’ stad, langs the London Eye, Downing Street en House of Parliament.

Ik heb die laatste kilometers niet echt gelet op waar ik heen ging, ik ken de binnenstad niet goed. Dus 20 kilometer later vraag ik me af waar ik in godsnaam ben en waar het dichts bijzijnde underground station is. Vauxhall, blijkt. Maar 30 minuten naar huis; nog 3 stops en dan overstappen op de central line waarna ik me met vriendlief op een burger stort. Ik denk niet dat het ooit gaat wennen dat ik hier woon en dat dit allemaal zowat aan mijn voeten ligt.

Liefs,

Anne

 

Vorige blog Volgende blog

Dit vind je misschien ook leuk

0 reacties

Laat een reactie achter