Sportief

Bijna race day: Edinburgh en een dik oog

In deze blogpost staat een advertentie voor Intersport.

Het is bijna zover. Ik ga mijn eerste marathon lopen! Zo zagen mijn afgelopen dagen eruit; niet alles ging zoals gepland.

Vrijdag 25 mei

Om 4.30 ging onze wekker en om 6.35 zaten we in de trein naar Edinburgh vanaf Londen. Heather en ik in de eerste klas (eerste keer!) en dat was even luxe! We kregen zelfs een ontbijt naar keuze, water en thee, gratis WiFi en entertainment. Het is dan ook een reis van 6+ uur, dus geen overbodige luxe. Bepakt en bezakt ook, want ja.. met alles rekening houden; regen, wind, zon. Ik heb op Intersport super fijne shorts besteld en getest in mijn training, dus die doe ik zeker aan, maar de rest is lastig. Als het warm is ga ik voor shorts en een tank top!

De AirBnB was makkelijk te vinden en helemaal prima; gewoon een tweepersoons kamer en gedeelde badkamer en keuken. Spot goedkoop en schoon, dus wij hebben niks te klagen. We liepen in totaal vandaag 23.000 stappen (oeps!) nadat we naar de marathon stand waren geweest en wat hadden rondgekeken. Na een groot bord pasta maar naar bed en proberen te slapen. Ik heb trouwens ook een dik oog (een ‘stye’ of een oogontsteking) sinds dinsdag en het is ellende. Ik ben heel moe en merk dat het me super veel energie kost. Hopelijk zakt het snel! Voor de zekerheid kocht ik hier nog een sportzonnebril (want ja, zo’n dik oog wil niemand zien), mocht het op zondag nog zo erg zijn. Heb ik weer!

Zaterdag 26 mei

Om 8.00 werden we van de zon wakker en aten we havermout met banaan. Carb loading is serious business! Rond een uur of 10 gingen we vol goede moed weer even naar de binnenstad en de royal mile; dit keer met de bus. We gingen naar zowat alle whiskey winkels en souvenir/prullaria shops; altijd leuk. Na een grote jacket potato voor de lunch, gingen we voor nog wat drinken en een taartje met een gemeenschappelijke vriendin die inmiddels in Edinburgh woont. Heel gezellig en vooral goed tegen de zenuwen. Die nam me ook mee naar een apotheek, waar ze even naar mijn oog keken en ik aan zalf meekreeg. Het is nog steeds dik en rood, en het jeukt inmiddels ook. Ik denk dat ik inmiddels mijn doeltijd moet gaan aanpassen, omdat ik gewoon niet weet hoe ik ga lopen met half zicht, en de zwelling in mijn gezicht. Het is enorm balen dit, de slechtste timing ooit! Maar het is ook niet iets waar ik wat aan kan doen dus ik gooi het van me af en deal ermee. Meer kan ik niet doen. Inmiddels zit ik hier op de kamer terwijl Heather het eten maakt. De rugzak die meegaat is gepakt (met mijn super mooie longsleeve, ook via Intersport) en we kunnen nu alleen maar hopen op een goede nachtrust en minder heet weer morgen! Ik ben ontzettend zenuwachtig maar ik weet ook dat ik getraind heb en het kan. Misschien minder snel door alle omstandigheden, maar daar laat ik me niet door uit het veld slaan. Ik loop namelijk mijn eerste marathon maar één keer en ik wil ervan genieten.

Raceverslag komt snel online, met hopelijk een grote lachende foto (en geen dik oog..). Wish me luck!

Liefs,

Anne 

 

Vorige blog Volgende blog

Dit vind je misschien ook leuk

0 reacties

Laat een reactie achter