Leven, Sportief

Stepping on the Mat: Hoe ik ben begonnen met Brazilian Jiu Jitsu

Ik schrijf veel over hardlopen, maar de realiteit is dat ik geniet van heel veel verschillende sporten. Ik zwem af en toe, fiets graag en hang ook nog wel eens in de gewichten. Een paar weken geleden ben ik begonnen met Brazilian Jiu Jitsu; een beetje een gekke keuze misschien en niet een sport waar veel mensen van weten. Maar hoe en waarom ben ik begonnen?

Even in het kort: Brazilian Jiu Jitsu is een vechtsport die voornamelijk om zelfverdediging en ‘submission’ gaat – dat laatste betekent dat het doel is dat de tegenstander op de mat, of waar dan ook, tapt en zich overgeeft. In wedstrijden kan je ook via punten winnen. Net zoals in sporten als judo, vindt het grootste gedeelte plaats op de grond; gezellig!

Waarom dan

Anne, hoe kom je hier in godsnaam bij dan? Jiu Jitsu wordt ook wel de beste zelfverdediging genoemd, daarom. Nog niet zo lang geleden schokte het verhaal van Anne Faber heel Nederland; ze was met domme pech op de verkeerde plaats op het verkeerde moment, met de dood als gevolg. Ondanks het feit dat ik in Londen woon, heb ik ontzettend meegeleefd met de zoektocht en kwam het voor mij ontzettend dichtbij: een naamgenoot, leeftijdsgenoot. Het had mij ook kunnen overkomen. Het kán me overkomen, hoe klein de kans ook is.

Wekenlang was er de media, ook na de vondst van het lichaam: zijn vrouwen dan niet veilig? Het feit is dat we in waarschijnlijk de meest veilige maatschappij leven die er ooit geweest is: er is geen oorlog voor ons in Europa, de dreigingen zijn minimaal, de straffen voor daden als verkrachtingen en moorden zijn lang (al zijn er problemen met het systeem, zoals uit de zaak van Anne Faber ook maar weer blijkt). Wat ik wil zeggen: er zullen altijd gekken bestaan die dingen doen waar we met z’n allen niet bijkunnen, dit roei je niet uit. Helpt bewustwording? Tuurlijk. Helpt het leren van zelfverdediging in realiteit meer? Naar mijn mening wel. Ik heb er immers niets aan om op social media te zeggen dat ik me niet (meer) veilig voel, want dat verandert niets aan dat gevoel. In plaats daarvan onderneem ik liever actie: je bent verantwoordelijk voor je eigen veiligheid, altijd.

Mijn eerste ervaring

Dat was dus mijn eerste drijfveer. Maar nu ik een paar weken bezig ben, heb ik er ook echt plezier in. Ik zal binnenkort een stuk schrijven over de dingen die het moeilijkst zijn als je begint (als vrouw), maar ik ben overwegend positief en ga inmiddels 3x per week. Het is super verslavend voor iemand als ik (lees: super competitive)!

Zelfs in deze eerste paar weken heb ik dingen geleerd die me zouden helpen in real life situations. Zo zijn er bijvoorbeeld voornamelijk mannen in deze sport, waar je dus ook mee traint en aan gewend raakt, en weet ik een aantal posities vanuit waar ik mezelf zou kunnen redden en/of mijn tegenstander veel pijn zou kunnen doen. En weet je wat? Het voelt eigenlijk gewoon ontzettend bad-ass om je staande te kunnen houden in zo’n ‘gevecht’. Ik heb nog ontzettend veel te leren (het duurt ongeveer 10-12 jaar voordat je een zwarte band kan behalen in deze sport) en het is een ontzettende ingewikkelde sport met bizar veel techniek, maar ik kan niet wachten om er meer over te delen! Snel meer.

Liefs,

Anne 

 

Vorige blog

Dit vind je misschien ook leuk

0 reacties

Laat een reactie achter